Mostrar mensagens com a etiqueta lápeç de piedra. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta lápeç de piedra. Mostrar todas as mensagens

15 de janeiro de 2009

Anzonas

abion de papel

Ua corrida, un poulo, ua lapada
de papel : eilusion que bolaba
alto, baixo, plainaba. Aterraba
ua beç, dues, binte, cinquenta.
Alantre i atrás andaba
ua criança antretebida. Cuntenta.
Çtraída. Anzonada.


8 de setembro de 2008

Tic, Tac

Sfregando l reloijo

Diç l tiempo al reloijo:
- Á reloijo nun me cortes, nun me cortes cun tue sierra tan afilada. Ten pena de mi.
- Perdona, mas ten que ser. Ten que ser assi.
- Mas porque ye que ten que ser assi? Assi an segundos? Porque ye que me cortas tan delgadico?
- Isso ye que nun sei. Se calha ye para fazer caldo de berças.

Adaptado de Mário Castrim no sou lhibro Histórias com Juízo

3 de julho de 2008

L rei sol

Nace no cielo çcampado
antre montes ou praineiras
i mesmo que steia anubrado
fai apagar las candeias.

Ye l rei, l senhor que manten
las árboles berdes, lampion que susten
la bida na tierra, ne l mar
to los dies siempre siempre a alumiar.

Stá ne l meio. Alredor son
uito bolas a las buoltas antre el i Pluton:
Marcúrio, Bénus, Tierra, Marte,
por séren de drento quédan a la parte;

Júpiter l maior, anielhos an Saturno;
corres tamien las hai an Urano i an Neptuno.
Más las lhunas a brilhar,
meteoros, cometas a relhampar.

Esto todo junto ye l Sistema Solar.

9 de junho de 2008

Las Marés




Studiou cun arreganho
na scuola de l sou lhugar
mas para poder passar d’anho
tenien que l’eisaminar.

De sue aldé a la Cabreira,
ah! tan demorada biaije
nunca más se bie maneira
de arrimar a la cidade.

Assi que pa l riu mirou
i ne l'auga qu’el lhebaba
ua eideia l zafiou:
- de cierto eilhi nun quedaba!

Criou ganas de saber
l camino que essas augas
farien anté percorrer
tanta tierra i tantas fragas.

Passados más de dieç anhos
lhebou-lo l camboio al mar
a çcubrir sien anganhos
adonde ess'auga iba a dar.

Assi que tubo un cachico
para poder ouserbar
quedou horas sentadico
a ber las óndias beilar.

Cada beç mas s’admirou.
Pareciu-le aquilho demás.
Anton tanta auga tornou
a chubir i al para trás?!

Que fuorças más amportantes
farien aqueilha auga andar
adreitos adonde stubo antes
de haber chegado al mar!?

La lhuna ye la culpada
de l chubir i de l abaixar
daqueilha auga oundiada
tan buona para nadar.

I l sol to los dies entra
nas cuontas que agora bés
pus ye el que acrecenta
la grandura a las marés.




20 de maio de 2008

L Chadreç


Joga-se cun brancas i negras
Trinta i dues al todo son
Para atacar. Aspuis speras
De l’einemigo retaliaçon.

Bai siempre an frente l peon
Ua ou dues casas passar
Come de sgueilha l lhambon
Que nunca puode arrecular.

L cabalho saltador
Parece un Lé a correr.
Ataca todo al redror
Pon la rainha a tremer.

L bispo queda de spera
Para atacar pula squina
I se l rei “roca” depriessa
Nun ye un qualquier que s’arrima.

Ne ls cantos de la batalha
Quédan torres a spreitar
Mas se algua d’eilhas falha
L’einemigo puode antrar.

Ye la prouista rainha
La pieça cun más poder
Seia de frente ou de squina
L qu’eilha quier ye quemer.

Dá l rei un passo a la beç
An qualquiera direçon.
Xeque mate ne l chadreç
Oubriga a la rendiçon.




15 de maio de 2008

Naciu l belcro


Caminando antre muntanhas
Yá cul brano bien antrado
Passou por antre bardanas
Quedou todo ampelhiçado.

Cun tanto pelhiço agarrado
An calças, jaqueta i meias
Parou meio çcunfiado
I a matutar las eideias.

Esse angenheiro alpinista
Assi que a casa chegou
Ne ls picos puso la bista
Quando l microscópio ousou.

Éran cume anzuoles de mola
Na punta daqueilhes picos
Todos juntos parecien cola
Se ls ancostaba a filicos.

Pensou, tornou a pansar
Que tiras podie el faer?
La de ganchos para anganchar
I argolhicas pa ls prender.

Zde esse die nun parou
Anté poder fabricar
L que todo mundo ousou
I que está para durar.

Fai de fecho i de boton
De corchete sin eigual
Ne ls çapatos ye cordon
L belcro de G. Mestral.



4 de maio de 2008

L Pensamiento




Ampeçou a bolar nuobo
Siempre siempre sin parar
Pouco quedaba ne l suolo
Gustaba-le más biajar.

Corrie por mares i rius
Por florestas i çcampados
Besitou países frius
I outros acalorados.

Biu l Eigito i al Japon
L Brasil i anté la China
Curriu más qu'un abion
Zde la Rússia a la Argentina.

Antre cidades i huortas
Bolaba siempre cuntento
Era ua fuorça a las buoltas
La fuorça de l pensamento.

Mas se tu nunca l cortares
I le dires lhibardade
Andes tu por donde andares
Berás melhor la berdade.

Al qu’el quier son bistas chenas
Sin paredes nien touçones.
Nunca le pongas apeias
Nien l pares ne ls galatones.



23 de abril de 2008

RFID




Usada purmeiro na guerra
An abiones armados
Para çcubrir quales éran
Alemanes ou aliados.

No Porto ye un Andante
Bia berde nas portaiges
Brinco de baca amportante
Chip de perros salbaiges.

Ye ua eitiqueta cun pilha
Que n’altemoble colamos
Para façlitar la bida
Se nas portaiges passamos.

Nos quemércios fai pi pi
Quando sálen sin pagar
Cada beç ye más assi
La eitiqueta de l radar.

Cul carrico hás-de passar
Cheno de compras na caixa
Mas nun tenerás de tirar
Café ou chicha ou bolacha.

Son óndias sin lhuç nien son
A ler qualquier quemenéncia
Chama-se Eidenteficaçon
Por Rádio Frequéncia
!


20 de abril de 2008

La Borrona i L Pinzel



La borrona i l pinzel
Ponírun-se a caminar
Anté que diç assi el:
- Al que bamos a pintar?

- Se calha algue frol
ua arbol u algun nino
l ribeiro u anté l sol
las nubres u l camino.

Íban nestas cumbersetas
Dan de caras c’un ganado
De oubeilhas brancas i pretas
A pacer refastelado.

Aspuis de ber tantas quelores
Spargidas por to la parte
Ampeçórun sien temores
A pintar bien i cun arte.

Éran uns uolhos mui grandes
L pelo negro spetado
Las oureilhas bien abiertas
I l nariç mui quelorado.

Cara chena redundica
Que l pinzel torneou
Ne l meio ua bolica
Que la borrona pintou.

La bolica era un lhunar
Que la tinta bien marcou
L dezeinho querie andar
I l garotico era you.


Lápeç de Piedra

16 de abril de 2008

Chegada a la lhuna



Stában muitos ancantados
A oubir l rádio a falar
Outros más antressados
An ber la lhuna a brilhar.

Diç qu’era un fogueton
Que los lhebaba anté alhá
Asparecido a un abion
Cume se bien por acá.

Para quien nun sabie ler
Custaba a ancreditar
Que l home cun todo l ser
La lhuna fusse a pisar.

Mas hoije cume se bei
L home bai a todo l lhado
Zde que siga la lei
Que l ouniberso ten dado.

No meio daquel tagalho
Chegando-se más a mi
Bai tiu Antonho Delgado
Atira-me cun esta assi:

- Los lhibros son para ler
I l mundo para ouserbar
Nesso todo stá l saber
Que tu eirás precisar!

Lápeç de Piedra


14 de abril de 2008

Lápeç de Piedra



I dua peinha mi negra
Anterrada nun buraco
Saliu l lápeç i la piedra
Para apagar c’un farrapo.

Cun el screbie i riscaba
No quadradico sien quelor.
L lápeç éran los dedos
De l nuosso cumputador.

I fui l cotico yá rombo
Que un die me dixo assí :
Mesmo al screbir cun botones
Bás-te a acordar bien de mi.

Lápeç de Piedra