Mostrar mensagens com a etiqueta sendim. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta sendim. Mostrar todas as mensagens

1 de maio de 2009

O LAVRADOR E A CEGONHA

LA CIGUONHA I L LHABRADOR

Un Lhabrador puso rateiras ne l sou terreno acabado de sembrar i caçou ua quantidade de gralhas que beníen a comer las semientes. Mas antre eilhas ancuntraba-se ua ciguonha, la qual habíe partido ua pata na rateira i que rogaba al lhabrador para le cunserbar la vida:
- Rogo-te, labrador – dezíe, - sólo por esta beç. Nun me mates, you nun sou ua gralha, sou ua ciguonha, ua abe de eicelente carátere, i sou mui buona filha. Mira tamien para las mies prumas, que nun son cumo las dessas gralhas.
L lhabrador rindo-se dixo:
- Será todo cumo dizes, mas you sólo sei esto: Cacei-te junto cun estas ladronas, las gralhas, i por tanto morirás junto cun eilhas.

Quien se associa cun un malbado, tenerá l mesmo fin qu’el.

20 de março de 2009

LA ÁGUILA DE ALA CORTADA I LA RAPOSA

Cierto die un home caçou ua águila, cortou-le las alas i soltou-la ne l curral junto cun las sues pitas. Pesarosa, l’águila, que fuora poderosa, amarraba la cabeça i passaba sien quemer: sentie-se cumo una raínha ancarcelada.
Passou outro home que la biu, agradou-se deilha i decediu cumpra-la. Arrincou-le las prumas cortadas i deixou-se-las crecer de nuobo. La águila, mal se biu cun las sues alas, alhebantou bolo i acaçou ua lhiebre para se la lhebar, en agradecimiento, al sou lhibertador.
Biu-la ua raposa i ampeçou a acunselha-la para mal deziendo-le:
- Nun le lhiebes la lhiebre al que te lhibertou, lhieba-la antes al que te acaçou; puis l que te lhibertou ya ye bueno sien agradecimiento. Percura antes agradar al outro, nun baia apanhar-te de nuobo i te corte, por i, las alas outra beç.-

Trata siempre cun respeito a tous bienfeitores, i por coutela manten-te loinje de ls malbados que dízen fazer l que ye melhor por cumenéncia.

9 de março de 2009

L BUI I L RATO

Un bui fui mordido por un rato i anraibado por la mordedura, tentou caçar l rato. Mas l rato lhougo achou un buraco, onde se scunder.
Anque l bui tenga scabado las paredes con sous cuornos, cansou-se antes que pudiera agarrar l rato, i ponéndo-se de zinolhos, quedou-se a drumir an pie de l buraco.
L rato assomou -se, saliu debagarico, mordiu-lo outra beç, i tornou pal buraco. L bui alebantou-se, i nun sabendo que fazer, quedou mui tristico.
Anton l rato dixo: -Ls grandes nin siempre gánhan. Hai momentos an que ls pequeinhos i houmildes son ls mais fuortes para fazer sus açones.

Nunca çprezes l valor de ls pequeinhos.

(Fábula de ESOPO)